Hoe is het om vrijwilliger te zijn in Kinderdijk?

Voor Mathilde Vos begint Kinderdijk niet als een bijzondere plek, maar gewoon als iets dat er altijd al in haar achtertuin was. Ze woont in Oud-Alblas, vlak bij de molens en groeide op met het landschap om haar heen. In de winter schaatste ze erlangs, in de zomer liep ze erdoorheen.

Het was voor mij eigenlijk heel normaal. Pas later dacht ik: wauw, dit is echt heel bijzonder.

Dat veranderde pas echt toen ze er zelf ging werken. Na 48 jaar bij een Nederlandse bank, waar ze van ‘menselijke geldmachine’ doorgroeide tot manager, besloot ze twee jaar voor haar pensioen op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Mathilde is namelijk altijd al een bezig bijtje geweest en dat ging na haar pensioen zeker niet stoppen. “Ik zag in de krant dat ze vrijwilligers zochten. Ik ben bijna gelijk gaan kijken en de dag erna stond ik hier. Zo snel ging het.”

“Ik voelde meteen: dit past bij mij”

Haar eerste dag staat haar nog helder bij. Ze liep mee met een ervaren vrijwilliger en luisterde vooral veel. “Hij wist zóveel. Ik kon alles vragen en heb echt alles opgezogen.” Dat gevoel bleef hangen. Toen de gidsencursus voorbij kwam, twijfelde ze geen moment. “Ik dacht meteen: dit wil ik. Dit past bij mij.”

Inmiddels staat ze wekelijks voor groepen bezoekers, vaak in het Engels. Dat maakt het werk voor haar extra leuk.

“Je krijgt mensen van over de hele wereld. Iedereen wil iets anders weten. Dat maakt het zo leuk, je blijft zelf ook leren.”

En soms zitten daar verrassende vragen tussen. “Mensen vragen serieus hoe je de molen harder zet,” zegt ze lachend. “Dan leg ik uit dat het gewoon de wind is en dat alleen de natuur de molen kan aanzetten. Dat blijft voor veel mensen een interessant moment.”

Elke dag een beetje anders

Wat het vrijwilligerswerk zo bijzonder maakt, is dat geen dag hetzelfde voelt. Dat zit in de mensen die je ontmoet, maar ook in de plek zelf. “Elke dag denk ik: wat is het hier mooi,” vertelt Mathilde. “Het verandert steeds. In de winter is het rustig en open, in de zomer staat alles vol riet.”

“Als ik de mogelijkheid heb ga ik naar de brug,” zegt ze. “Daar zie je alles tegelijk. De molens, het water, de boten, het gemaal. En het is er vaak net wat rustiger dan bij de museummolen.”

Soms zijn het juist de momenten waarop alles echt in beweging komt die de meeste indruk maken. “Als er gemalen wordt en je ziet hoeveel water er omhoog komt, dan staan mensen echt even stil,” vertelt Mathilde. “Veel mensen vinden dat vaak geweldig. Dan zie je ze echt kijken van: wow, dit is serieus kracht.”

“Je doet het samen”

Naast het gidsen is Mathilde ook jarenlang actief geweest binnen Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. Ze hielp nieuwe vrijwilligers op weg en dacht mee over verbeteringen. Kennis doorgeven speelt daarin een grote rol. “Niet alleen gidsen moeten het verhaal kennen,” vertelt ze. “Iedereen die hier werkt, moet de basis begrijpen. Dan wordt het voor iedereen leuker om hier te zijn én om het verhaal te vertellen. Daarom krijgen vrijwilligers en medewerkers nu trainingen over het verhaal van Kinderdijk.”

Wat haar werk misschien wel het leukste maakt, is het contact met mensen. Met bezoekers die van over de hele wereld komen, maar ook met andere vrijwilligers. Even samen koffie drinken, napraten na een rondleiding of elkaar helpen waar nodig hoort daar gewoon bij. “Je wordt echt gewaardeerd,” zegt ze. “Soms ligt er gewoon een briefje met ‘fijn dat je er vandaag bent’. Dat is zo leuk.”

Voor haar komt alles hier samen. “Het gaat hier om natuur, mensen, geschiedenis en molens,” vertelt ze. “En dat je dat mag vertellen aan mensen van over de hele wereld… dat blijft gewoon heel bijzonder.”